Brihang in De Velinx: knippen tot de kern overblijft

Geen groot podium of overweldigende productie, maar een bureau, een lamp en een laptop: meer heeft Brihang niet nodig. Met Cut op de set neemt hij zijn publiek mee naar de plek waar zijn muziek ontstaat.

Brihang (33), de artiestennaam van de West-Vlaamse Boudy Verleye, is een Belgische rapper die in zijn kenmerkende West-Vlaamse dialect brengt. In 2014 won hij De Nieuwe Lichting, de muziekwedstrijd van Studio Brussel waarbij ze op zoek gaan naar nieuw Belgisch muzikaal talent. Hij is intussen al zo’n tien jaar actief en heeft drie albums op zijn naam staan. Je kan hem kennen van nummers als Steentje, Telefoontje en Tussenin, dat hij afgelopen zomer nog samen met The Atomic Orchestra bracht op Pukkelpop.

Deze bijzondere theatertour is de laatste die Brihang zal doen met zijn laatste album Droomvoeding (2023) alvorens terug in de studio te kruipen om aan nieuw materiaal te werken. De keuze voor een theatertour gebeurde bewust. In de plaats van groots af te sluiten, keert hij terug naar het begin, naar de plek waar alles ontstaat. In een intieme setting neemt hij het publiek mee in zijn maakproces, en in de gedachten en gevoelens die daarbij komen kijken.

Op het podium staat dan ook niet veel: een bureau, een standing desk met daarop een laptop, een lampje en een podcastarm met microfoon, aangevuld met een bureaustoel. Dat is het. Brihang verwelkomt zijn publiek letterlijk in zijn werkkamer.

“Hier gebeurt het dus allemaal. Hier is de ruimte om te experimenteren, te mislukken, te falen. Hier voel ik me veilig en komen alle creaties tot leven”

Al snel wordt duidelijk waarom deze setting werkt. Brihang neemt het publiek vrijwel meteen mee in het maakproces van Mama’s buik. Zo vertelt hij hoe hij het nummer al liet horen aan zijn zoontje toen die nog - letterlijk - in de buik zat en dat de outro van de song een sample bevat van diens hartslag. Het zijn kleine, veelzeggend details die meteen tonen waarom zo’n theatertour een goede keuze was: alles kan net dat tikkeltje dichter en persoonlijker.

Opvallend is ook hoe dat werkt voor een West-Vlaamse artiest in Limburg, wat toch een eerder bijzonder fenomeen is. Brihang staat vooral bekend om zijn zeer sterke teksten, maar die zijn voor de gemiddelde Limburger meestal niet zo verstaanbaar. Daar speelt de theatertour één van zijn andere grote sterktes uit. Doordat alles verstilt en vertraagt, krijgen zijn woorden meer ruimte om te landen. In een theaterzaal zit je stil, luister je aandachtiger en kan je moeilijk ontsnappen aan wat er gezegd wordt. Waar op festivals de beleving soms overheerst, schuift hier de taal naar voren, waardoor nummers zoals Alles loopt anders op een andere manier binnenkomen.

Met ‘k Wou da’k het kon zeggen komt die kwetsbaarheid nog sterker naar voren. Doorheen de hele show houdt Brihang het opvallend eerlijk, maar hier wordt dat nog explicieter. Hij spreekt over gevoelens en hoe muziek voor hem vaak de enige manier is om die echt te uiten. “Als ik een cadans heb, dan lukt het me om mijn gevoelens te uiten, maar in een gewone situatie, zoals in een relatie, klap ik dicht.” Het is een moment dat de afstand tussen artiest en publiek bijna volledig wegneemt en de thematiek van zijn muziek tastbaar maakt.

Tussen de nummers door duiken ook voice recordings op uit zijn eigen leefwereld, van kleine fragmenten tot opnames waarin zijn zoontjes plots Tongeren begroeten. Het zijn details die de grens tussen podium en huiskamer doen vervagen en de set een andere dynamiek geven. Vaak op concerten heb je het gevoel een nummer in de rij te zijn, de zoveelste show waarbij dezelfde setlist gespeeld wordt, maar hier wordt dat patroon bewust doorbroken. Het publiek krijgt het gevoel dat het deel uitmaakt van iets speciaals, iets dat niet volledig vastligt.

Dat gevoel bereikt een hoogtepunt tijdens een van de meest opvallende momenten van de avond wanneer Brihang een onuitgebracht nummer, laten we het Magazijn noemen, aftoetst bij het publiek. Wat begint als een eenvoudig meezingmoment, groeit al snel uit tot een experiment waarin de zaal actief wordt betrokken. De opdracht van het publiek is simpel: met z’n allen de lyrics “Al die nummers van Brihang, ze zijn zo irritant, wie verlost ons van de pijn?”. Op het podium staat iemand van de crew met een perche om het gezang op te nemen, waarna de opname van de zaal vervolgens in real-time wordt verwerkt in het nummer. Zo ontstaat er voor de ogen van het publiek een ruwe versie van een nummer in volle ontwikkeling, waarin de grens tussen maker en publiek bijna volledig verdwijnt.

Cut op de set biedt een interessante en unieke inkijk in hoe Brihang denkt en te werk gaat als artiest. We zien hoe hij de wereld rondom zich observeert, interpreteert en daar muziek van maakt. Hoewel de theatertour veel ruimte laat voor stiltes en voor teksten om harder binnen te komen dan op een festival, wordt die gelaagdheid regelmatig afgewisseld met luchtige momenten, interacties met het publiek en kleine, uit het leven gegrepen spraakberichten. Zelfs iets eenvoudigs als het rondrollen over een nagenoeg leeg podium met een bureaustoel krijgt zo zijn plaats (want laat ons eerlijk zijn: wie heeft dat niet ooit willen doen?). Het geheel wordt samengebracht door een doordachte vormgeving en een sterke lichtshow die de sfeer van begin tot einde ondersteunt. Kortom, een waardige en doordachte afsluiter van de Droomvoeding-era, die tegelijk ook vooruitblikt naar wat nog zal komen.