De vergeten meerderheid: wat betekent midsize nu eigenlijk?

Heb je wel eens het gevoel dat kledingwinkels je lichaam niet als standaard zien? En toch voel je geen nood aan speciale winkels? Het gevoel van ergens tussenin te zitten wordt vaak midsize genoemd. Wat betekent die term nu eigenlijk echt? Om dat te achterhalen, trok onze redacteur Zita Fransen de straat op tijdens de Hasseltse Fashion and Design week.

Terwijl plussize inmiddels een gevestigde term is in de modewereld, blijft midsize vaag en subjectief. De term is relatief nieuw en ontstond omdat een heleboel vrouwen zichzelf niet mager voelden, maar zich ook niet met plussize konden identificeren.

Wat betekent midsize?

Cambridge Dictionary beschrijft midsize als “between small and large”. Dat suggereert dat enkel mensen met een maat M zichzelf midsize zouden mogen noemen. Maar waar valt de rest dan onder? Het is lastig om te bepalen wie daar precies onder valt omdat iedereen er zijn eigen invulling aangeeft. Meestal gaat het over vrouwen die in kledingmaten tussen 36 en 42 passen. Ondanks het feit dat die maten net het meest voorkomen, zijn zij het minst gerepresenteerd in de media.

Het label midsize en zijn associaties

Sara (schuilnaam) omschrijft de term als "een beetje voller, maar nog steeds slank," terwijl Gwynne er eerder “de gemiddelde mens” aan koppelt. De koepelterm midsize zorgt dus voor verwarring waardoor de behoefte om jezelf eronder te plaatsen klein is. Jasmina (22) gaat zelfs een stap verder en stoot de term heel bewust van zich af: “De termen plussize en midsize kunnen differentiëren en dragen net bij tot het probleem.”

Shoppen met midsize-meiden

Ondanks deze uiteenlopende perspectieven ondervinden de getuigen allemaal uitdagingen tijdens het shoppen. Het is een strijd in het pashokje als je je ergens tussenin bevindt. Toch ondervinden ze elk hun eigen uitdaging.

Sara vindt moeilijk topjes die goed zitten bij haar schouders, terwijl Gwynne moeite heeft met broeken die overal fatsoenlijk aansluiten. Vaak is de kleine maat is op één plek te klein en valt de grotere op de andere plekken te los. Gwynne geeft ook toe dat het soms prikt om een kledingstuk weg te leggen omdat het net niet past.

Jasmina is het gewend om kleren op maat te laten maken. Dat maakt de shopervaring in standaardwinkels nóg ingewikkelder. De meeste kledingstukken zijn immers ontworpen voor standaardproporties. En terwijl baggy of oversized stukken net meerdere maten moeten passen, vallen die vaak vreemd bij mensen met andere vormen. Ook elastische stoffen zijn zeldzaam.

Representatie

Op sociale media lijken er steeds meer verschillende lichaamstypes zichtbaar. Omdat zulke platforms vooral van mensen voor mensen zijn, ontstaat er spontaan meer diversiteit in wat we zien. Al blijft ook dat beeld niet altijd even realistisch.

In de professionele modewereld ligt de representatie nog net ietsje anders. De getuigen konden bijvoorbeeld geen enkel merk of reclamecampagne noemen waarin ze zichzelf echt herkennen: “Ik merk wel dat mensen met een bepaald lichaamstype vaker voorkomen”, vertelt Jasmina.

Hoewel de meesten het gevoel hebben dat er stilaan verandering komt, tonen cijfers een andere realiteit. Volgens een studie van McKinsey, daalde het aantal diverse modellen op internationale fashion weeks, zoals die in Milaan of Parijs, de voorbije jaren van 15% naar amper 7%.

Merken profileren zich dus graag als inclusief, maar in de praktijk blijken hun waarden vaak een stuk conservatiever. Bovendien is inclusiviteit die we in beeld zien, anders dan wat er effectief in de rekken hangt. Zo vertelt Gwynne: “Als je op straat kijkt, zijn er zo veel verschillende types. Er zijn misschien wel meer mensen die een grotere maat hebben."

“De midsize in de winkels en de categorie tussenin wordt uitgedund terwijl er volgens mij net meer nood aan is,” gaat Gwynne verder. De onzekerheden bij mensen die zich 'tussenin' voelen, lijken vooral te ontstaan doordat kledingwinkels weinig inclusief zijn in hun effectieve aanbod. Er wordt nog te vaak uitgegaan van één standaardlichaamstype: lang, recht, smal en met een kleine(re) cupmaat. Daardoor ontstaat de indruk dat wie daarvan afwijkt, er niet bij hoort.

“De kleren moeten jou passen en jij niet de kleren,” zegt Gwynne. Ze vat daarmee mooi samen wat midsized mensen voelen: het probleem is niet hun lichaam, maar de kleding en hoe ze wordt gepresenteerd. Er heerst bovendien weinig transparantie over de pasvorm en de proporties waarmee merken werken.

Jasmina benadrukt dat het jammer is dat dit onderwerp nog steeds onbespreekbaar is. Volgens haar is herkenbaarheid net nodig om de term midsize en alles wat daarbij hoort duidelijker te kunnen afbakenen. Toch ligt de oplossing niet enkel in labels of termen.

“Er zijn genoeg kleren op de wereld,” zegt Sara, “dus je moet als midsize niet stressen over dat ene topje of die broek. Waar jij je het beste in voelt, is wat jou het beste staat.”

Misschien hoeft midsize daarom niet eens een vaste categorie te zijn, maar gewoon een reminder dat de mode-industrie nog te weinig rekening houdt met diversiteit in proporties.