Drie keer raak: lokaal filmtalent schittert bij ZED ziet Hasselt

Op vrijdag 20 februari kreeg het publiek de kans zich onder te dompelen in filmtalent van bij ons in de Cinema ZED in Hasselt. “We zijn blij om deze opkomst te zien”, glimlacht een tevreden Nathalie Croisiaux.

Het publiek kon onder andere genieten van Ensorwinnaar ‘Shutterspeed’ van RITCS-alumni Jasper De Maeseneer en PXL-Music researcher Arthur Moelants. De menukaart van de avond werd aangevuld met ‘Is Dit Niet Het Logische Gevolg Van Bewustzijn?’ van LUCA-alumni Artuur Derks en SoN van creatieve duizendpoot Micha Volders.

Met ZED ziet Hasselt kiest Cinema ZED bewust voor lokaal talent en voor ontmoeting. De wisselwerking tussen makers en publiek gaf de avond extra gelaagdheid: verhalen werden niet alleen getoond, maar ook toegelicht en bevraagd. De selectie onderstreepte die veelzijdigheid, met drie uiteenlopende invalshoeken en stijlen die samen een staalkaart boden van jong filmtalent van bij ons.

Is Dit Niet Het Logische Gevolg Van Bewustzijn? - Artuur Derks (4/5)

Beginnen doen we met de kortfilm Is Dit Niet Het Logische Gevolg Van Bewustzijn? van Artuur Derks. Derks maakte deze film in 2024 als afstudeerproject aan de LUCA School of Arts in Genk, waarvoor hij ging filmen op locaties in Kiewit, Genk en Hasselt. Denk aan de weide van Pukkelpop, de Serre en de Quartier Bleu. Een echte film van eigen bodem dus.

Derks nam voor deze kortfilm het scenario, de regie, de montage én de grading voor zijn rekening. Met Willem Herbots en Eben Yehemdi als hoofdrolspelers vertelt hij het verhaal van twee jonge mensen in een onstabiele liefdesrelatie, waarin verwachtingen en perspectieven niet overeenkomen. Die onenigheden, angsten en verlangens verteren hen langzaam.

Het perspectief ligt daarbij nadrukkelijk bij de jongeman. We krijgen fragmenten uit hun relatie te zien, aan elkaar gebreid met droombeelden en poëtische mijmeringen. Verleden en heden lopen door elkaar, en toch ontstaat er in die verwarring een soort dialoog tussen beide.

De reden dat de film zo sterk werkt, is omdat hij vooral veel doet voelen en ruimte laat voor vragen en interpretatie. Ik ben meestal voorzichtig met vergelijkingen, maar toch deed deze film me enorm denken aan '500 Days of Summer' (2009) van Marc Webb. Ook die film ontstond na een stukgelopen relatie van de maker zelf en vertelt een persoonlijk liefdesverhaal vanuit mannelijk perspectief.

Bij beide filmen zit het hoofdpersonage op een andere golflengte dan zijn partner. Hij wilt meer van de relatie dan wat zij hem wil of kan geven. Het vrouwelijke personage blijft grotendeels ongrijpbaar en meer een droombeeld dan een volledig uitgewerkt personage. “Hij probeert bij haar te komen, maar hij kan haar niet bereiken en zij raakt steeds verder van hem verwijderd,” vertelde Derks zelf tijdens de Q&A.

Het accent ligt wel anders. Waar 500 Days of Summer sterk focust op zelfgerichtheid en projectie, wordt hier vooral de nadruk gelegd op de mismatch in verwachtingen en perspectieven. Herbots’ personage is geen narcist die vindt dat liefde hem verschuldigd is, maar eerder een jongvolwassene die the hard way moet ontdekken dat liefde alleen niet altijd genoeg is om een relatie te doen werken.

“Misschien maakt het vinden van al die absolute antwoorden en snappen hoe het allemaal zit ook niet zo veel uit. Misschien zit de essentie wel gewoon in het ervaren, het voelen ervan.”

Toch dwingt de film je op een manier om voorzichtig te blijven in je interpretaties. Terwijl je kijkt en zoekt naar betekenis in elk detail, lijkt de film bijna zelf te fluisteren dat dat misschien niet altijd de bedoeling is. Interpreteren en invullen kan soms broze dingen net kapotmaken, en toch doen we het allemaal.

Dat gevoel hing ook in de lucht na de vertoning. Er werden opvallend weinig vragen gesteld aan Derks tijdens de Q&A, maar dat voelde niet als desinteresse. Het voelde eerder als een collectief moment van bezinning.

De kortfilm geeft stof tot nadenken, zowel in scenario als in de adembenemend mooie vormgeving. Het verhaal wordt herkenbaar en gevoelig gebracht, op een manier die nog lang blijft rondspoken in het achterhoofd van de kijker. Voor mij verdient deze film dan ook zeker een 4/5.

Met Is Dit Niet Het Logische Gevolg Van Bewustzijn? hebben we waarschijnlijk nog niet het laatste van Derks gezien. Tijdens de Q&A verklapte hij dat hij in zijn hoofd al bezig is met een volgend project. Hij zoekt nog naar een manier om reizen en film - zijn twee grote passies - te combineren. Daarover kan de volgende film van de avond alvast wél mee praten.

'Is Dit Niet Het Logische Gevolg Van Bewustzijn?' is te zien op YouTube.

SoN - Micha Volders (3,5/5)

Een uit de hand gelopen trip naar Thailand om een albumtrailer te filmen. Dat is het beginpunt voor SoN van Hasselaar Micha Volders. Volders is in de eerste plaats muzikant en trok naar Thailand om sfeerbeelden te draaien voor het nieuwe album van zijn groep Chrome Brulee. Dat album zou draaien rond een Thaibokser en zijn relatie met zijn vader en traditie. “Toen ik terugkeerde had ik zo veel materiaal,” vertelt Volders, “het werd duidelijk dat het een film moest worden.”

Wat begon zonder strak plan, groeide uit tot een volwaardige kortfilm. Omdat het project organisch ontstond, nam Volders ook bijna alles zelf in handen: scenario, regie, camera én soundtrack. 

SoN is een portret van een jonge, beloftevolle Muay Thai-bokser die verkeerde keuzes maakt wanneer hij geconfronteerd wordt met het overlijden van zijn vader en zijn veelbelovende carrière stilvalt. Wat volgt is een val: hij belandt in de gevangenis en ziet zijn toekomst langzaam afbrokkelen. Eenmaal vrij probeert hij zijn leven opnieuw op te bouwen en een plek in de maatschappij te vinden. Daarbij wordt hij onvermijdelijk terug naar de ring gezogen.

Ik vond deze kortfilm op z’n zachtst gezegd intrigerend. Dit is verre van de typische Vlaamse kleinkunst film, maar vooral een film die universele thema’s aansnijdt: ouder worden, verlies, ambitie, traditie en de angst om ingehaald te worden.

Ouder worden betekent soms dat je achteruitgesteld raakt, zelfs in datgene waar je het meest van houdt. De jonge garde staat klaar en eigenlijk heb je de strijd tegen je lichaam al verloren nog voor je de ring instapt. Maar betekent dat dat je moet stoppen met wat je graag doet? 

Het hoofdpersonage, gespeeld door Wachara Kanha, belichaamt dat spanningsveld. Hij stort zich opnieuw in zijn Muay Thai-carrière, wetende dat een nederlaag haast onvermijdelijk is. Toch voelt die terugkeer niet als pure koppigheid. Het lijkt alsof hij via de ring opnieuw verbinding zoekt met zijn vader en diens opofferingen. Ergens gaandeweg beseft hij dat het misschien om meer gaat dan alleen de beste te zijn.

"You can’t lose talent. It just means you never possessed it in the first place.”

Kanha was trouwens zelf ook een belangrijke leidraad in het maakproces. Dat voel je in het eindresultaat. Omdat er aanvankelijk weinig uitgewerkt verhaal was, kon de film mee evolueren met zijn persoonlijkheid en aanwezigheid. Dat leverde ook intense scènes op zoals draaien in de gevaarlijkste gevangenis van Thailand zonder vergunning, filmen in red light districts… “In Thailand voelde ik me vaak héél klein. De dronken toerist die Kanha als buitenwipper buiten flikkert, dat ben ik,” vertelde Volders lachend.

Met die scenografie probeert hij een wereld te tonen die past bij het verhaal van verval, zonder die te filteren door een typisch westerse lens. Hij blijft dichter bij de Thaise realiteit, wat zorgt voor een authentieke sfeer en een interessant contrast.

Het bijzondere onderwerp - Muay Thai - komt voort uit Volders’ persoonlijke, jarenlange fascinatie met de sport en de cultuur errond. Die fascinatie sijpelt door in elke laag van de film. Toen hij vertelde dat je jezelf in Thailand letterlijk kan “vrijvechten” met Muay Thai, viel voor mij een puzzelstukje op zijn plaats. Plots begreep ik waarom het hoofdpersonage opnieuw in die wereld stapt: om zich letterlijk én figuurlijk vrij te vechten.

Last but not least, verdient de muziek toch nog zijn eigen alinea. Wat een soundtrack. Even opvallend als de film zelf en er tegelijk volledig mee verweven. Ik kon het dan ook niet laten om Micha er nog op aan te spreken. “De muziek is gemaakt als parallel process waardoor er een soort dialoog bestaat tussen beide,” zei hij. Beter kon ik het zelf niet samenvatten.

Voor mij was deze film dus meer intrigerend door zijn productie dan echt om zijn verhaallijn. De verhaallijn was ook interessant, maar minder herkenbaar voor mij persoonlijk. Daarom geef ik deze sterke kortfilm een 3.5/5.

SoN is de eerste film van Micha Volders, maar hij verklapte dat hij de smaak van het filmmaken wel te pakken heeft. Hij heeft goesting om het nog eens te doen en het dit keer wel wat beter te organiseren.

Bekijk de trailer van SoN hier.

Shutterspeed - Jasper De Maeseneer (4,5/5)

Eindigen met het hoogtepunt van de avond: Shutterspeed van Jasper De Maeseneer. De kortfilm is zijn RITCS-afstudeerproject in regie en wie het filmnieuws volgt, weet dat hij enkele weken geleden een Ensor won voor ‘Beste Kortfilm’. Daarnaast ging de film in wereldpremière op het Palm Springs International ShortFest in L.A. en viel hij ook op het Kortfilmfestival Leuven in de prijzen, met onder meer Beste Debuut, Beste Cinematografie en Beste Acteerprestatie. Niet min dus.

Voor deze film nam De Maeseneer zowel scenario als regie in handen. Aan zijn zijde staan producent Victor Longin en cinematograaf en co-scenarist Arthur Moelants, researcher aan PXL-Music in Hasselt. De hoofdrollen zijn weggelegd voor Willem Herbots en Lou Goossens. Deze laatste kan je onder meer kennen van Young Hearts (2025) van Lukas Dhont.

De film vertelt het verhaal van de vijftienjarige Cas (Goossens), die verstrikt raakt in een manipulatieve machtsrelatie met Jard (Herbots), een amateurfotograaf die hem eerder al als model fotografeerde. Wanneer Jard plots als stagiair voor Cas’ klas verschijnt en mee op zeeklasse gaat, wordt de dynamiek tussen hen steeds tastbaarder. Zodra Cas zich bewust wordt van wat er speelt, probeert hij de rollen van slachtoffer en dader om te draaien.

Wat volgt is een film die op precies het juiste moment het juiste gevoel weet op te roepen. Niet door grootse plotwendingen, maar door iets veel subtielers: een ongemak dat langzaam binnensluipt. Als toeschouwer voel je het bijna tegelijk met Cas. Er klopt iets niet, maar je kan er eerst niet meteen de vinger op leggen. Wanneer dat ongemak zijn hoogtepunt bereikt, valt ook het besef: dit is een machtsrelatie.

Voor mij speelt ook de cameravoering een cruciale rol in het kantelpunt. Dat moment waarop Cas en Jard opnieuw foto’s gaan nemen en de camera eerst op Cas focust en vervolgens langzaam omhoog schuift, waardoor we hem van bovenaf zien. Alsof we letterlijk boven hem staan. Daar wordt de machtsverhouding visueel het sterkst voelbaar. Zonder expliciete uitleg, maar des te harder binnenkomend.

“Verschillende beelden lopen zo in elkaar over waardoor je een moment creëert dat er nooit echt geweest is.”

De focus op machtsverhoudingen is geen toeval. Jasper De Maeseneer koos daar bewust voor nadat hij inzag dat ook één van zijn eigen stukgelopen relaties net zo’n dynamiek bevatte. Machtrelaties sijpelen door in alle soorten relaties. De keuze voor de fotografiewereld in deze context gebeurde dan ook zeer bewust. In 2026 is het makkelijker dan ooit om jonge tieners via sociale media te contacteren met ogenschijnlijk onschuldige voorstellen. Beeldcultuur is nog nooit zo booming geweest, maar ook nog nooit zo gevaarlijk. Het thema voelt dan ook extreem actueel, wat deels het succes van de film kan verklaren.

Om het verhaal dan herkenbaarder te maken voor de toeschouwer, werd gekozen voor het narratief van leerling en stagiair. Een zeer slimme zet om meer mensen mee te krijgen in het verhaal, als je het mij vraagt.

In machtsrelaties wordt aandacht vaak ingezet als wapen: geven, afnemen, of plots aan iemand anders schenken. Dat wordt niet enkel in het script, maar ook visueel vertaald dankzij de indrukwekkende cameravoering van Moelants. De camera is op veel momenten bewust onstabiel. Soms is het zelfs moeilijk om onze aandacht op Cas te houden, omdat hij uit focus of zelfs uit beeld wegglijdt. “De camera gaat eigenlijk mee in de constante innerlijke strijd van ‘Word ik gezien of niet? Wat moet ik nog doen om gezien te worden?’”, vertelt Moelants tijdens de Q&A.

Ook de omgeving speelt een belangrijke rol in deze kortfilm. De Maeseneer vertelde hoe de sets bewust 360° werden opgebouwd, zodat acteurs vrij konden bewegen en de ruimte echt konden bespelen. Er werd uitgebreid gerepeteerd, zodat er op het moment zelf ruimte was voor intuïtie. Die aanpak is voelbaar in de meeslepende acteerprestaties van onder andere onze hoofdrolspeler Lou Goossens. Het voelt alsof je iets ziet gebeuren dat toevallig wordt vastgelegd, eerder dan iets dat in scène is gezet. 

“Ook de keuze voor zeeklassen is zeer bewust gemaakt”, vertelt de Maeseneer, “op deze manier kon ik druk zetten op de karakters.” Goossens bleek hierbij de perfecte keuze om een sterke acteerprestatie neer te zetten, ondanks het heftige thema van de film.

Met Shutterspeed toont De Maeseneer dat hij niet alleen een scherp oog heeft voor actuele thema’s, maar ook voor hoe je die visueel en emotioneel moet vertalen naar het scherm én hoe je dit entertainend en herkenbaar maakt voor een publiek. Veel makers zijn zo bezig met hun verhaal te vertellen dat ze de belangrijkste persoon in het proces vergeten: namelijk het publiek. Maar niet Shutterspeed. Alles klopt gewoon. Van begin tot einde houdt deze film je in zijn macht (pun intended). Hoewel Shutterspeed dus een kortfilm vol opkomend talent is, krijgt deze toch nu al een 4,5/5 van mij.

Shutterspeed is nog maar het begin in de carrière van Jasper De Maeseneer. Na een succesvolle verovertocht op de filmfestivals, is hij klaar om zeer binnenkort zijn tanden te zetten in een nieuw project. “Deze manier van werken is intensief en niet te doen voor een langspeelfilm”, grapte Moelants tijdens de Q&A. “Watch me”, kaatste De Maeseneer terug. Of dat een knipoog was naar wat komt, zal enkel de tijd kunnen uitwijzen.

Bekijk de trailer van Shutterspeed hier.