Als coördinator van deze jongerenorganisatie vind ik het belangrijk om jongeren een podium te bieden. What’s Next Media geeft vandaag, mede dankzij de jongerenredactie, concrete invulling aan haar maatschappelijke opdracht een klankbord te zijn voor wat jongeren bezighoudt.

Ik heb me voorgenomen in 2026 regelmatig zélf iets te schrijven. Daarbij maak ik geen numerieke belofte, het is puur vrijblijvend wanneer me iets opvalt tussen de continue stroom aan nieuws.

De leerlingenstaking

Deze week beleefde ik zo’n moment. Twee van mijn passies, zijnde onderwijs en politiek, kwamen naadloos samen in de berichtgeving over de aangekondigde leerlingenstaking.

Op het moment van schrijven (dinsdag 20 januari, omstreeks 23u) is nog onduidelijk of, waar en hoeveel leerlingen uit het secundair onderwijs effectief een vuist zullen maken tegen de plannen van onderwijsminister Zuhal Demir (N-VA). Wat wel duidelijk is, is dat scholieren massaal gehoor lijken te geven aan de online oproep om te staken.

Waar het in het kort op neerkomt? Leerlingen zijn boos. Het smartphoneverbod op school leidde al tot onvrede en daarbovenop werd recent beslist om pedagogische studiedagen en facultatieve vrije dagen af te schaffen. Dat bleek de maatregel te veel. Sindsdien circuleert op sociale media een 'stakingsoproep'.

(on)begrip?

Schooldirecteuren en leraren doen hun uiterste best om begrip op te brengen voor de onvrede onder leerlingen. Ze stellen de leerlingen alternatieven voor om die onvrede te uiten, maar roepen op om niet te staken.

Daarnaast raden enkele scholen aan een infosessie bij te wonen over de plannen van Demir. Ik denk dat vooral dat laatste voor de meeste leerlingen geen kwaad kan.

Als ik in de talloze interviews met jongeren één constante moet benoemen, is het dat geen van hen voldoende geïnformeerd lijkt te zijn over het waarom van de maatregelen.

Een korte bevraging onder vrienden bevestigt mijn idee. "Mijn zus wilde gaan, maar heeft Xmos op die dag", krijg ik als antwoord op mijn vraag of ze iemand kennen die de intentie heeft om deel te nemen.

Zegt dit niet alles over het motief van leerlingen? Bij (een deel van) de leerlingen lijkt de motivatie niet zozeer ideologisch, maar eerder te vertrekken vanuit onwetendheid, meeloperij of de verleiding van een vrije ochtend.

Daarom een warme, doch heldere oproep van mij: verdiep je eerst voldoende in de kwestie, vooraleer je stelling inneemt in een maatschappelijk debat.

Ik ben ervan overtuigd dat veel scholieren daarna zullen inzien dat de maatregelen broodnodig zijn en hun onvrede beter kunnen kanaliseren.

Zo, nu ga ik verder blokken - hoe contradictorisch kan het leven zijn.